Burns Depresyon Ölçeği - Online Depresyon Testi

Burns Depresyon Envanteri (BDI-II), depresyonun şiddetini ölçen bir değerlendirme aracıdır ve özellikle depresyon belirtilerini daha derinlemesine anlamak amacıyla kullanılır. 25 sorudan oluşan bu ölçek, kişinin son iki hafta içindeki duygusal, bilişsel ve fiziksel depresyon semptomlarını değerlendirir. Her bir soru, depresyonun farklı bir yönünü (örneğin, üzüntü, umutsuzluk, suçluluk, enerji kaybı gibi) içerir ve kişi, her bir semptomun ne kadar sık veya şiddetli olduğunu belirlemek için bir puan seçer. Sonuçlar, depresyonun hafif, orta, şiddetli veya çok şiddetli olduğunu gösteren bir skala üzerinden değerlendirilir. Burns Depresyon Envanteri, tedavi sürecinde bireyin depresyon seviyesini izlemek ve gerektiğinde müdahaleyi yönlendirmek için faydalı bir araçtır.

Burns Depresyon Ölçeği, bireylerin depresif belirtilerini incelemek ve depresyon düzeylerini belirlemek amacıyla dünya genelinde yaygın olarak kullanılan, geçerli ve güvenilir bir duygu durum ölçme aracıdır. İlk olarak 1984 yılında 15 maddelik bir form olarak ortaya çıkan ölçek, David Burns tarafından 1996 yılında geliştirilerek günümüzdeki 25 maddelik son halini almıştır. Türkiye uyarlamasında ölçek maddelerinin kapsadığı alanlar; aktiviteler ve kişisel ilişkiler, duygu ve düşünceler, duygu yitimi, intihar isteği, fiziksel belirtiler ve sağlık sorunları olmak üzere altı alt boyuttan oluşmaktadır.

Depresyon, günlük yaşamın getirdiği zorluklara karşı verilen kısa süreli duygusal tepkilerden ve olağan ruh hali değişimlerinden farklı, ciddi bir durumdur. Temelinde, kişinin daha önce severek yaptığı aktivitelere karşı isteksizlik duyması ve yaşamdan zevk alamaması yatar. Genel olarak depresyonun bireylerde yol açtığı "temel belirtiler" şunlardır: * Artan veya azalan iştah * Uyku bozuklukları * Sinirlilik, mutsuzluk ve umutsuzluk * Kendini değersiz hissetme ve suçluluk duygusu * Aktivitelere karşı enerji düşüklüğü * Geleceğe yönelik karamsarlık * İntihar düşünceleri ve girişimleri Tanı Kriterleri (DSM-5) Amerikan Psikiyatri Derneği (APA) tarafından yayımlanan DSM-5 (Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı) kriterlerine göre, bir bireye depresyon tanısı konulabilmesi için aşağıdaki belirtilerin değerlendirilmesi gerekmektedir: 1. Neredeyse her günün çoğunda "depresif bir ruh hali". 2. Neredeyse her günün büyük bir bölümünde tüm etkinliklere veya faaliyetlere yönelik **ilginin veya zevkin belirgin bir şekilde azalması**. 3. Hemen hemen her gün "iştahın azalması veya artması". 4. Diyet yapılmadığı halde "kilo artışı veya azalışı". 5. Zihinsel ve fiziksel aktivitelerde "durgunluk". 6. Neredeyse her gün "yorgunluk hissi veya enerji kaybı". 7. Neredeyse her gün "değersizlik hissi veya suçluluk duygusu". 8. Neredeyse her gün "konsantre olamama ya da düşünme yeteneğinin azalması". 9. Tekrarlayan "ölüm düşünceleri", belirli bir plan yapmadan tekrarlayan "intihar düşüncesi, intihar girişimi" veya intihar için belirli bir plan yapma. Tanı Konulabilmesi İçin Gerekli Şartlar: Bireye klinik olarak depresyon tanısı konulabilmesi için, yukarıda listelenen "belirtilerden en az beşinin"yaşanıyor olması şarttır. Ayrıca bu durumun şu özellikleri taşıması gerekir: * Kişide klinik açıdan önemli bir rahatsızlık yaratması. * Sosyal, mesleki veya diğer önemli yaşam alanlarında bozulmalara (işlevsellik kaybına) neden olması. * Yaşanan bu semptomların madde kullanımı ya da herhangi başka bir tıbbi durumun/hastalığın sonucu olarak ortaya çıkmamış olması.

Depresyon düzeyini etkileyen faktörler genel olarak biyolojik/genetik ve sosyal/çevresel (psikososyal) olmak üzere iki temel başlık altında toplanmaktadır: Biyolojik ve Genetik Faktörler: -Genetik ve Nörobiyolojik Yapı: Araştırmalar, depresyonun bireyin genetik veya nörobiyolojik yapısındaki bozukluklardan kaynaklanabildiğini göstermektedir. -Kalıtım (Aile Öyküsü):** Birinci derece yakınlarında depresyon öyküsü bulunan bireylerin, diğer insanlara kıyasla depresyona yakalanma ihtimali iki veya üç kat daha fazladır. Bireyin yaradılışı ve strese karşı verdiği fiziksel/ruhsal tepkiler de kalıtsal ve biyokimyasal yatkınlıklarla açıklanmaktadır. -Fiziksel Sağlık ve Demografik Özellikler:** Bireylerin bedensel hastalıklara sahip olması, genel sağlık sorunları yaşamaları ile cinsiyet, yaş, gebelik ve doğum süreçleri gibi durumlar depresyon düzeyini etkileyen önemli biyolojik ve demografik unsurlardır. Sosyal ve Çevresel Faktörler: -Sosyal İlişkilerin Azalması ve Yalnızlık:** Kişinin sosyal ilişkilerinde kopukluk yaşaması ve yalnızlık duygusu, depresyon riskini oldukça artıran nedenlerin başında gelmektedir. -Aile, Evlilik ve İkili İlişkiler:** Aile içi ilişkilerin niteliği büyük önem taşır; ebeveynlerin çocuklarıyla ilgilenmesi ve hayatı paylaşması depresyonu ciddi şekilde azaltırken, bunun tam tersi durumlar, bozuk ikili ilişkiler, evlilikteki uyumsuzluk, bir ilişkinin sonlanması veya bir yakının vefatı depresyonu tetikleyebilmektedir. -Stres, İş ve Ekonomik Kaygılar:** Hayatın getirdiği yoğun stres, dışsal etkenler, işsizlik, yoksulluk ve sosyo-ekonomik durumdaki olumsuzluklar depresyon seviyesini artıran çevresel faktörlerdir. Ayrıca eğitim düzeyi ve meslek gibi unsurlar da bu duruma etki eden değişkenler arasındadır. -Okul ve Sosyal Yaşam:** Özellikle çocuk ve gençlerde eğitim hayatı, arkadaşlık ilişkileri, özgüven sorunları ve zorbalığa maruz kalma gibi yaşantılar depresyon düzeyinin beklenen seviyenin üzerine çıkmasına neden olabilmektedir. -Zararlı Alışkanlıklar:** Alkol, sigara ve uyuşturucu madde kullanım oranlarının artması da bireydeki depresyon düzeyini doğrudan artıran faktörlerdendir. -Özel Yaşam Zorlukları:** Kişinin cinsel hayatında yaşadığı sorunlar ya da engelli bir çocuğa sahip olma gibi kendine has bakım ve yaşam zorlukları içeren durumlar da depresyonu artıran önemli faktörler arasında listelenmektedir.

Sağladığınız kaynaklarda Burns Depresyon Ölçeği ile Beck Depresyon Ölçeği arasındaki farkları doğrudan listeleyen veya bu iki ölçeği birbiriyle kıyaslayan herhangi bir bilgi bulunmamaktadır. Kaynaklarda bu iki ölçekle ilgili sadece şu tematik bilgilere yer verilmiştir: -Beck Depresyon Ölçeği:** Literatür incelendiğinde, depresyon tanısına yönelik Türkçeye uyarlanmış ölçme araçlarının oldukça sınırlı sayıda olduğu ve Beck Depresyon Ölçeği'nin bu kısıtlı sayıdaki mevcut araçlardan biri olduğu ifade edilmektedir. Ayrıca Beck'in geçmişte (1967) yaptığı bir çalışmada, depresyon hastalarının büyük bir çoğunluğunun mutsuzluk ve umutsuzluktan yakındığı, geleceğe karamsar baktığı belirtilmektedir. -Burns Depresyon Ölçeği:** Beck gibi mevcut araçların sınırlı sayıda olması ve alanda güncel/değişime duyarlı ölçme araçlarına ihtiyaç duyulması sebebiyle araştırmacılar Burns Depresyon Ölçeği'ni Türkçeye uyarlamıştır. Bu ölçek, Beck'ten farklı olarak çalışmada detaylandırıldığı üzere 25 maddeden oluşur ve bireyin **son bir haftasını** dikkate alarak 0 ile 4 arasında puanlama yapmasını ister. Her iki ölçek arasındaki kuramsal farklar, madde yapıları, geliştirilme felsefeleri veya kullanım alanlarındaki spesifik ayrılıklar (örneğin klinik ve akademik avantajları) hakkında daha kapsamlı bilgi edinmek isterseniz, sizin için internet üzerinde yeni kaynaklar arayabilirim. Bu araştırmayı başlatmamı ister misiniz?

Depresyonun ortaya çıkmasında ve düzeyinin belirlenmesinde hem genetik/biyolojik hem de sosyal çevrenin önemli bir rolü bulunmaktadır. Kaynaklara göre bu faktörler şu şekilde özetlenebilir: Genetik ve Biyolojik Faktörler. Kalıtımsal Yatkınlık: Araştırmalar, depresyonun bireyin genetik veya nörobiyolojik yapısındaki bozukluklardan kaynaklanabildiğini göstermektedir. Birinci derece yakınlarında depresyon öyküsü olan kişilerin, diğer bireylere kıyasla depresyona yakalanma riski iki ile üç kat daha fazladır. Biyokimyasal Yapı ve Stres Tepkisi: Bazı insanların stresli durumlara normalden daha fazla tepki vermesi ve hayatları boyunca depresyon yaşamaları, onların biyokimyasal ve kalıtımsal özellikleriyle açıklanmaktadır. Bireyin kişiliği ve yaradılışı da depresyon oluşumunda kalıtsal bir faktör olarak değerlendirilmektedir. Sosyal ve Çevresel Faktörler: Sosyal İlişkiler ve Yalnızlık: Bireyin sosyal bağlarının zayıflaması ve yalnızlık duygusu, depresyona yol açan en temel etkenler arasındadır. Karşı cinsle, okulda veya arkadaşlarla olan ilişkilerdeki yaşantılar da bu durumu doğrudan etkilemektedir. Aile İçi Dinamikler: Ebeveynlerin çocuklarıyla hayatı paylaşması ve onlarla yakından ilgilenmesi depresyon düzeyini önemli ölçüde azaltırken; tam tersi durumlar, evlilikteki uyumsuzluklar veya bir ilişkinin sonlanması depresyonu tetikleyebilmektedir. Stres ve Yaşam Zorlukları: Denetim odaklı yaşam tarzı, dışsal etkenlerin yarattığı stres ve bir yakının kaybedilmesi gibi travmatik olaylar depresyon belirtilerini artırmaktadır. Demografik ve Sosyo-Ekonomik Durum: Eğitim düzeyi, meslek, işsizlik, yoksulluk ve genel sosyo-ekonomik durum depresyon seviyesini etkileyen belirgin dış faktörlerdir. Özel Yaşam Koşulları ve Alışkanlıklar: Bireyin zorbalığa maruz kalması, engelli bir çocuğa sahip olması, cinsel hayatında sorunlar yaşaması gibi özel zorlukların yanı sıra; alkol, sigara ve uyuşturucu madde kullanım oranları da depresyon düzeyini beklenen seviyenin üzerine çıkaran sosyal değişkenlerdir.

Amerikan Psikiyatri Derneği tarafından yayımlanan DSM-5 (Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı) kitabında depresyon, "depresif bozukluklar" başlığı altında **yedi farklı türde** sınıflandırılmıştır. Kaynaklarda belirtilen bu depresyon türleri şunlardır: -Majör depresif bozukluk -Yıkıcı duygu durum düzenleyememe bozukluğu -Aybaşı öncesi disfori bozukluğu** (regl rahatsızlığı) -Süregiden depresyon bozukluğu (distimi) -Başka bir sağlık durumuna bağlı depresyon bozukluğu -Madde/ilaç nedeniyle oluşan depresyon bozukluğu -Tanımlanmamış depresyon bozukluğu

Genetik yatkınlık, bireylerin depresyona yakalanma riskini oldukça belirgin bir ölçüde artırmaktadır. Kaynaklarda yer alan çalışmalara göre, birinci derece yakınlarında depresyon öyküsü bulunan bireylerin depresyona yakalanma ihtimali, diğer insanlara kıyasla iki ya da üç kat daha fazladır. Araştırmalar, depresyonun temelinde bireyin genetik veya nörobiyolojik yapısında var olan bozuklukların doğrudan rol oynayabildiğini göstermektedir. Genetik aktarımın bu güçlü etkisi, kişilerin günlük hayatta karşılaştıkları zorluklara verdikleri tepkilerde de kendini belli eder. Örneğin, bazı bireylerin stresli durumlar karşısında diğer insanlara göre çok daha şiddetli tepkiler vermesi ve depresyonu yaşamları boyunca süren bir sorun olarak deneyimlemeleri, sahip oldukları bu kalıtsal ve biyokimyasal altyapı ile açıklanmaktadır. Bununla bağlantılı olarak, kişinin doğuştan gelen yaradılışı ve temel kişilik özellikleri de genetik mirasın bir parçası olarak ele alınmakta ve depresyon gelişimine zemin hazırlayan kritik faktörler arasında görülmektedir.

Bireyin sosyal ilişkilerinin azalması, depresyona yol açan en temel çevresel ve sosyal etkenler arasında kabul edilmektedir. Sosyal ilişkilerin zayıflaması veya kopmasıyla birlikte ortaya çıkan yalnızlık duygusu ile depresyon arasında önemli ve güçlü bir ilişki (korelasyon) bulunmaktadır. Sosyal ilişkilerdeki azalmanın ve yalnızlığın depresyonu tetikleme şekilleri araştırmalarda şu faktörlerle açıklanmaktadır: -Aile İçi İlişkilerin Yetersizliği:** Ebeveynlerin çocuklarının hayatında aktif rol oynamaması, onlarla yeterince ilgilenmemesi ve hayatı paylaşmaması depresyon düzeyini doğrudan artıran önemli bir eksikliktir. Sağlıklı aile içi ilişkiler ise depresyonu azaltıcı bir rol üstlenir. -Sosyal Çevre ve Arkadaşlık Sorunları:** Kişinin aile, okul ve arkadaşlarıyla olan yaşantısındaki iletişim kopuklukları veya olumsuzluklar yalnızlığı derinleştirerek depresyon seviyesini beklenen düzeyin üzerine çıkarabilmektedir. -İkili İlişkilerdeki Kopuşlar: Karşı cinsle kurulan ilişkilerde yaşanan sorunlar, bir ilişkinin sonlandırılması veya sevilen bir yakının kaybedilmesi gibi kişinin sosyal bağlarını aniden koparan travmatik durumlar, depresyon üzerinde oldukça belirgin ve tetikleyici bir etkiye sahiptir. Kısacası, sosyal bağların zayıflaması, kişinin hem günlük yaşamdan aldığı zevki azaltmakta hem de stres karşısında yalnız hissetmesine neden olarak depresyonun sinsice gelişmesine zemin hazırlamaktadır.

İşsizlik, yoksulluk ve genel sosyo-ekonomik durumdaki olumsuzluklar, ruh sağlığını doğrudan etkileyerek depresyon seviyesini artıran en önemli çevresel faktörler arasında yer almaktadır. Dünya Sağlık Örgütü'nün (DSÖ) depresyon üzerine yayımladığı raporlar, işsizlik ve yoksulluk gibi ekonomik zorlukların depresyon üzerinde oldukça önemli ve tetikleyici bir etkiye sahip olduğunu vurgulamaktadır. Araştırmalar da bireyin sosyo-ekonomik durumunun ve sahip olduğu mesleğin depresyon düzeyini belirleyen temel değişkenlerden biri olduğunu göstermektedir. Ekonomik kaygılar ve işsizliğin getirdiği belirsizlikler, kişinin kontrolü dışındaki dışsal etkenler olarak büyük bir stres kaynağı oluşturur. Bireylerin bu yoğun stres altında kalması, doğrudan depresif belirtilerin artmasına ve ruh sağlığının olumsuz yönde etkilenmesine neden olmaktadır. Özetle, ekonomik zorluklar yaşamın getirdiği stresi artırarak bireyi psikolojik açıdan çok daha kırılgan ve depresyona yatkın hale getirmektedir.

Depresyon sadece ruhsal bir bozukluk olarak algılansa da bireyin fiziksel sağlığını da olumsuz yönde etkileyen oldukça kapsamlı bir rahatsızlıktır. Kaynaklara göre depresyonun fiziksel sağlık üzerindeki temel etkileri şunlardır: -Genel Sağlık Durumunun Bozulması ve Erken Ölümler: Depresyon tedavi edilmediğinde bireyin genel sağlık durumunun bozulmasına, vücut fonksiyonlarının azalmasına ve sonuç olarak "erken ölümlere" neden olabilmektedir. -Hareketsizlik ve Kapasite Kaybı: Düzeyi ve belirtileri hafif olan depresyon durumlarında dahi bireyde belirgin bir hareketsizlik, verimsizlik ve fiziksel/zihinsel kapasitede azalma ortaya çıkmaktadır. -Sürekli Yorgunluk ve Enerji Kaybı: Depresyondaki bireyler neredeyse her gün fiziksel bir yorgunluk hissi yaşarlar ve belirgin bir enerji kaybına uğrarlar. -İştah ve Kilo Değişimleri:** Hastalık, iştahın azalması veya artması şeklinde yeme düzenini etkiler. Buna bağlı olarak, kişi herhangi bir diyet uygulamadığı halde "kilo artışı ya da azalışı"gibi fiziksel değişimler yaşayabilir. -Fiziksel Aktivitelerde Durgunluk: Bireyin fiziksel ve zihinsel faaliyetlerinde gözle görülür bir yavaşlama ve durgunluk hali meydana gelir.

Sosyal desteğin ve güçlü sosyal ilişkilerin varlığı, bireylerin depresyon seviyelerini önemli ölçüde azaltan temel çevresel faktörler arasında yer almaktadır. Kaynaklarda yer alan çalışmalara göre sosyal desteğin depresyon üzerindeki iyileştirici rolü şu şekilde açıklanmaktadır: -Aile İçi Etkileşim ve Paylaşım: Özellikle ebeveynlerin çocuklarının yaşamında aktif bir rol üstlenmesi, onlarla yakından ilgilenmesi ve "hayatı paylaşması depresyon düzeyinin belirgin bir biçimde azalmasına yardımcı olmaktadır". Aile içi ilişkilerin güçlü ve destekleyici olması, bireyin ruh sağlığını koruyan önemli bir dayanaktır. -Yalnızlığın Önlenmesi: Araştırmalar, yalnızlık duygusu ile depresyon arasında çok güçlü ve önemli bir korelasyon (ilişki) bulunduğunu göstermektedir. Bireyin sosyal ilişkilerinin azalması doğrudan depresyona yol açan etkenler arasında kabul edildiğinden, sosyal desteğin artması bu yalnızlık hissini kırarak depresyon riskini büyük ölçüde düşürür. -Sosyal Çevre ve İlişki Kalitesi: Bireyin yalnızca ailesiyle değil; okuldaki, arkadaş çevresindeki ve karşı cinsle olan ilişkilerindeki yaşantılarının da depresyon üzerinde doğrudan etkisi vardır. Bu alanlarda sağlıklı ve destekleyici bağlar kurulamaması ve iletişim kopuklukları yaşanması depresyon seviyesini beklenen düzeyin üzerine çıkarırken, olumlu ve destekleyici sosyal ilişkiler depresyona karşı koruyucu bir işlev görmektedir. Özetle, kişinin çevresinden gördüğü sosyal ilgi ve destek, dışsal zorlukların yarattığı yalnızlık hissine karşı koyarak bireyin ruhsal direncini artırmakta ve depresif belirtilerin azalmasında kritik bir rol oynamaktadır.

Depresyon düzeyini etkileyen spesifik fiziksel hastalıkların (örneğin kalp hastalığı, diyabet, tiroid vb.) isim isim listelendiği kapsamlı bir bilgi kaynaklarda yer almamaktadır. Ancak, genel olarak bedensel (fiziksel) hastalıklara sahip olmanın ve hastalık yaşamanın depresyon seviyesini etkileyen önemli değişkenler arasında olduğu açıkça vurgulanmaktadır. Fiziksel durumlar ve sağlık problemlerinin depresyonla ilişkisine dair kaynaklarda şu spesifik detaylara yer verilmektedir: -Başka Bir Sağlık Durumuna Bağlı Depresyon: DSM-5 (Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı) kriterlerinde, doğrudan başka bir tıbbi sağlık durumunun veya rahatsızlığın sonucu olarak ortaya çıkan "başka bir sağlık durumuna bağlı depresyon bozukluğu" şeklinde spesifik bir tür tanımlanmaktadır. -Belirli Tıbbi Durumlar ve Tedaviler: Kaynaklarda atıf yapılan araştırmalarda, kronik bir süreç olan "hemodiyaliz" tedavisi gören hastalarda yaşanan kas kütlesi kayıplarının depresyonla ilişkili olduğu ifade edilmektedir. -Hormonal ve Dönemsel Fiziksel Değişimler: Birer hastalık olmamakla birlikte, bedensel bir süreç olan doğal veya cerrahi menopoz ve aybaşı öncesi disfori bozukluğu (regl rahatsızlığı) gibi durumlar da klinik düzeyde depresyona neden olabilen fiziksel etkenler arasında sıralanmaktadır. Eğer kanser, kronik ağrılar veya nörolojik problemler gibi spesifik fiziksel hastalıkların depresyonla ilişkisi hakkında daha detaylı bilgi edinmek isterseniz, sizin için internet üzerinde yeni bir araştırma yapabilirim. Bu aramayı başlatmamı ister misiniz?

Araştırmalar, yalnızlık ve depresyon arasında önemli bir korelasyon (güçlü bir ilişki) bulunduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bireyin sosyal ilişkilerinin azalması ve çevresinden koparak yalnızlaşması, doğrudan depresyona yol açan temel etkenler arasında kabul edilmektedir. Yalnızlık duygusunun depresyonu tetiklediği ve ruh sağlığını olumsuz etkilediği başlıca durumlar şunlardır: -Aile İçi Kopukluk: Ebeveynlerin çocuklarının yaşamında aktif bir rol oynamaması, onlarla yeterince ilgilenmemesi ve hayatı paylaşmaması bireyi yalnızlığa iterek depresyon düzeyini doğrudan artırmaktadır. Bunun tam tersi olarak, sağlıklı ve paylaşıma dayalı aile içi ilişkiler ise depresyon düzeyinin önemli ölçüde azalmasına yardımcı olur. -Sosyal Çevre ve Arkadaşlık İlişkileri: Bireyin okulda, arkadaş çevresinde veya ailesiyle olan yaşantısında iletişim kopuklukları yaşaması yalnızlığı derinleştiren unsurlardır. -İkili İlişkiler: Karşı cinsle kurulan ilişkilerde yaşanan sorunlar ve kopukluklar da kişinin yalnızlık hissini pekiştirir. Sonuç olarak, yalnızlık hissini beraberinde getiren bu tür sosyal ve iletişimsel kopukluklar, kişinin özgüven sorunları yaşamasına zemin hazırlayarak depresyon seviyesini beklenen düzeyin çok daha üzerine çıkarmaktadır.

Ebeveynlerin çocuklarına gösterdiği ilgi ve kurdukları sağlıklı aile içi ilişkiler, çocuklarda depresyon riskini ve düzeyini önemli ölçüde azaltan çevresel faktörlerin başında gelmektedir. Araştırmalara göre, ebeveynlerin depresyon riskini düşürmede sergiledikleri koruyucu yaklaşımlar şunlardır: -Çocuğun yaşamında aktif rol oynama: Ebeveynlerin çocuklarının günlük yaşantısına doğrudan dâhil olması ve onlarla güçlü bir bağ kurması. -Yakından ilgilenme ve hayatı paylaşma: Ebeveynlerin çocuklarıyla birebir ilgilenmeleri ve hayatı onlarla aktif bir şekilde paylaşmaları. Bu destekleyici aile içi etkileşimler, çocuğun kendini yalnız hissetmesinin önüne geçmektedir. Yalnızlık duygusu ile depresyon arasında çok güçlü ve önemli bir ilişki (korelasyon) bulunduğundan; ebeveynleri tarafından ilgi gören, desteklenen ve hayatı paylaşılan çocuklarda yalnızlık hissi kırılır ve bu durum depresyon seviyesinin belirgin bir biçimde azalmasına yardımcı olur.

Depresyon tedavisinde doğru ve erken teşhis, hastalığın yol açabileceği hayati risklerin ve ciddi sonuçların önlenmesi açısından büyük bir öneme sahiptir. Kaynaklara göre, depresyon tedavi sürecindeki ilk ve en kritik adım doğru teşhisi koymaktır. Teşhisin gecikmesi veya depresyonun tedavi edilmemesi durumunda bireylerde şu olumsuz sonuçlar ortaya çıkabilmektedir: -Vücut ve yaşam fonksiyonlarında azalma. -Genel sağlık durumunun giderek bozulması. - İntihar düşüncesinin artması ve erken ölümler. Özellikle intihar riski, hastalığın en tehlikeli boyutudur. İstatistiklere göre, depresyon olgularının %15'i intihar eylemi sonucu hayatını kaybetmektedir. Tüm bu ağır sonuçların ve hayati tehlikelerin ortadan kaldırılması ancak depresyonun zamanında tedavi edilmesiyle mümkündür. Bu hayati önemden dolayı, doğru teşhisin erkenden konulabilmesi ve bireylerin depresyon belirtileri ile düzeylerinin saptanabilmesi için dünya genelinde birçok psikolojik ölçme aracı (Burns Depresyon Ölçeği vb.) geliştirilmiş ve kullanılmaktadır.